czwartek, 29.01.2026 godz. 18.14
Galeria Autorska, ul. Chocimska 5, Bydgoszcz
Spotkanie autorskie z Jarosławem Jakubowskim pt. ”żywołapka”
Promocja książki. Czytanie tekstów – Jan Kaja.
Paweł Drzazga trafia do więzienia za zabójstwo męża swojej kochanki. Więzienna wychowawczyni porucznik Jedynak (w której nasz bohater się podkochuje) zachęca go do zwierzeń. Nie twierdzę, że Drzazga, pogrążony w obsesjach nieudacznik, to sam Jakubowski. Ale ma się wrażenie, że doświadczenia pokoleniowe (rocznik 1974) miewali wspólne.
Dostajemy opowieść o skomplikowanym życiu uczuciowym kogoś, kto podejmował wiele zajęć, niczego nie kończył, miał za to wiele kobiet. Relacja dotyczy meandrów uczuciowych, klimatów rodzinnych (wiecznie monologująca matka w duchu „Dnia świra” Marka Koterskiego), a także społeczno-politycznego portretu epoki. Drzazga ociera się o prowincjonalne życie publiczne, pisze mowy biznesmenowi zmieniającemu się w polityka. I nie oszczędza żadnego z aktorów tamtych zdarzeń łącznie z sobą.
Czyta się to znakomicie (…) Zwłaszcza że cały czas czekamy na wyjaśnienie zagadki: zabił niejakiego Zumowicza czy nie? Nie zamierzam spoilerować, polecam lekturę. Ile w tym uniwersalnej prawdy o ludzkich ułomnościach, a ile o III Rzeczypospolitej? Przekonajcie się...
Piotr Zaremba
Jarosław Jakubowski w najwyższej formie! I w „Formie”. Nic dziwnego! Wydawnictwo „Forma” wyławia bowiem z rzeki polskiej prozy prawdziwe perełki. A taką niewątpliwie jest „Żywołapka”. Oto barwna postać bohatera łączy się z jego barwną opowieścią o nim samym na tle barwnej Polski początków lat dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku. Mnóstwo w tym tragikomicznej przekory przywołującej najlepsze wzory powieści łotrzykowskiej czy pamiętne filmy z tamtych czasów, by przypomnieć choćby „Darmozjada polskiego” lub kino Koterskiego. Portret matki – przedni! Albo Isi, która miała takie małe, niewiele miejsca zajmujące ciało.
Już sobie wyobrażam niewidzialne żywe łapki, które nie pozwalają czytelnikowi oderwać się od „Żywołapki”. I które wydobywają z czytelnika to, co tak charakterystyczne dla samego Jarosława Jakubowskiego: czułość udającą nieczułość.
Krzysztof Bielecki
Najmocniejszą częścią książki – obok wątku więziennego – są powroty do dzieciństwa i rodzinnego domu. W szczególności matka: gadatliwa, nadopiekuńcza, religijna, rozdarta między miłością a wyrzutem. Jej monologi mogłyby trafić do kabaretu, gdyby nie to, że są tak cholernie prawdziwe:
„Ojciec był dobrym człowiekiem, tylko słabym, tak jak ty. Przekazał ci to w genach. Co ty zrobisz, kiedy mnie zabraknie, chyba pójdziesz pod most.”
Albo: „Nie będzie, co ma być, tylko będzie to, co sam sobie wyszykujesz. Jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz.”
Wspomnienie ojca – hutnika, który „zamknął się w butli” – to z kolei majstersztyk literackiej metafory. Przenikliwa, a jednocześnie groteskowa. Ojciec znika – dosłownie i symbolicznie. Przestaje być widoczny, przestaje być obecny, znika jak wielu mężczyzn w tej książce. I w życiu.
Michał Jędryka
Jarosław Jakubowski
Urodzony w 1974 r. w Bydgoszczy, mieszka w Koronowie.
Poeta, prozaik, dramatopisarz, krytyk literacki. Opublikował czternaście zbiorów wierszy, cztery zbiory opowiadań, pięciu powieści oraz sześciu zbiorów sztuk teatralnych. Jego sztuki doczekały się dotąd jedenastu premier w teatrach całego kraju, trzech premier w teatrze telewizyjnym oraz dwudziestu jeden premier w teatrze radiowym, wśród nich W Cichej Dolinie, pierwsza radionowela w historii bydgoskiej rozgłośni Polskiego Radia.
Od ćwierćwiecza współpracuje z Dwumiesięcznikiem Literackim „Topos”. Dwukrotny stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2007, 2023). Pięciokrotny laureat konkursów na Bydgoską Książkę Roku „Strzała Łuczniczki” (2008, 2010, 2015, 2016, 2021). Zwycięzca ogólnopolskiego konkursu na komedię współczesną „Komediopisanie” w Łodzi (za sztukę Życie 2010). Zwycięzca XI Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych „Raport” w Gdyni (za sztukę Generał, 2011), Ogólnopolskiego Konkursu Dramaturgicznego „Metafory Rzeczywistości” w Poznaniu (za sztukę Wieczny kwiecień, 2012). W 2018 roku otrzymał wyróżnienie w ogólnopolskim konkursie na sztukę teatralną z okazji 100-lecia odzyskania niepodległości zorganizowanym przez Teatr Polski w Warszawie (za sztukę Buława). Laureat nagrody za scenariusz oryginalny spektaklu telewizyjnego na Festiwalu Dwa Teatry Sopot 2019 (za sztuki Generał i Znaki). W 2020 roku tekstem Ryngraf wygrał konkurs na słuchowisko radiowe o Bitwie Warszawskiej 1920 roku. Trzykrotny finalista Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej (sztuka Incydent, 2020; Banalna historia, 2021 oraz Nigdy się nie dowiecie. Tragedia Jarosława Ziętary, 2023).
W 2023 roku jego sztuka pt. Przesiadka wygrała konkurs Instytutu Teatralnego „Dramatopisanie”.
Otrzymał Medal Archikonfraterni Literackiej „Za twórczy wkład w rozwój kultury chrześcijańskiej” (2009) oraz Nagrodę Artystyczną Prezydenta Bydgoszczy (2015). W roku 2018 został odznaczony przez Prezesa Rady Ministrów „Medalem 100-lecia Odzyskania Niepodległości”, a przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Odznaką „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. W 2023 roku otrzymał Odznakę Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, w tym samym roku został laureatem Nagrody Mediów Publicznych w kategorii „Idea”.
Pomysłodawca programu literackiego w TVP3 Bydgoszcz pt. Gadające głowy, który prowadził w latach 2020–2024. Na stronie teatrologia.info od 2020 roku ukazują się jego felietony z cyklu Okiem dramaturga. Mieszka w Koronowie.