Spotkanie poetyckie z Aliną Rzepecką pt. „Pod górę”

[…] W skutek symbiozy dwóch pierwiastków poezji, wychodzących z pytania „co?” i „jak?” można mówić o harmonijności tej propozycji. […] Są tutaj nie tylko erotyki, idealizacja dzieciństwa, nie tylko milczący krajobraz,  ale jest także zakotwiczenie w historii, kulturze. Z tego wynika, że autorka szuka swego tropu wypowiedzi i zapewne odnajdzie niejeden jeszcze wartościowy. […]

Stanisław Stanik

 […] Poezja Aliny Rzepeckiej jest wyciszona, erotyzm dyskretny, nie ma w niej uczuć gwałtownych, ani buntu, świat napełnia ją lękiem, ale nie przerażeniem. Chciałaby go naprawić, więc porządkuje pamiątki, etykietuje, zmienia klucze, pisze: „wyskubuję pasemka osnowy / wplatam miłość / mocniejszą od nienawiści / próbuję odnaleźć zagubionych ocalić przegranych”. […] Rzepecka stosuje zabiegi zmierzające do poszukiwania nowych znaczeń; wyeksploatowane, rutynowe zwroty reanimuje umieszczając je w nowych kontekstach […].

Zofia Grabowska-Andrijew

(…) w wierszach Aliny Rzepeckiej, jak w Niej samej, jest przede wszystkim Ciepło. To się wyczuwa niemal w każdym wersie. Ciepło: miłość, erotyzm, uczucia rodzinne, niesamowite pokłady lirycznego widzenia świata. Czas i próby uporania się z nim. Samotność, cierpienie, zwykłe ludzkie lęki. To wszystko, co w nas jest, gdzieś głęboko, co nas kształtuje, wzbogaca czy rani, jest w tej poezji. I to sprawia, że jest ona atrakcyjna, komunikatywna, wnikliwa i głęboka, bardzo, bardzo ludzka. Ciepła właśnie. (…)

Jarosław St. Jackiewicz