Czwartek, 25.04.2019, godz. 18.00 – spotkanie poetyckie z ks. Janem Sochoniem pt. „Modlitwa do ciszy” i promocja książki. Wprowadzenie - Jarosław Jakubowski. Czytanie tekstów – autor, Roma Warmus i Mieczysław Franaszek.

ks. Jan Sochoń, fot. Michał Góral

ks. Jan Sochoń, fot. Michał Góral

ks. Jan Sochoń – ur. 1953 r. w Wasilkowie, na Podlasiu; profesor filozofii, poeta, krytyk literacki i eseista; biograf i wydawca pism błogosławionego ks. Jerzego Popiełuszki. Kieruje Katedrą Filozofii Kultury na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego, wykłada także w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Stale współpracuje z redakcjami różnych czasopism i Polskim Radiem. Należy do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, P.E.N. – Clubu, Polskiego Towarzystwa Tomasza z Akwinu a także innych gremiów naukowych. Jego utwory przetłumaczono na język angielski, francuski, niemiecki, włoski, rosyjski, czeski, serbski, chorwacki, ukraiński; zostały nadto zamieszczone w kilku zagranicznych antologiach. Fascynuje się sztuką romańską, fotografowaniem i muzyką jazzową. Opublikował wiele książek filozoficznych, prac edytorskich oraz tekstów literackich i haseł encyklopedycznych, m.in.: Poszukiwanie literatury (Warszawa 2012); Religia w projekcie postmodernistycznym (Lublin 2012); Nieme współcierpienie. Solilokwia pasyjne; (Poznań 2013); Jak żyć chrześcijaństwem? (Warszawa 2014); Człowiek i twórczość (Lublin 2016); Mowa wewnętrzna. Sceny z życia duchowego (Warszawa 2017); tomy wierszy: Wizerunek (Gdańsk 2013); Obrót koła (Pelplin 2014); Sandały i pierścień (Sopot 1015); Półmrok (Paryż 2016); Strzałka czasu (Rzeszów 2017); Klęcznik ze słów. Modlitewnik poetycki (Warszawa 2017). Mieszka w Warszawie. Strona internetowa: jansochon.pl

ks. Jan Sochoń, Wybór wierszy

(…) Poeta, który jest filozofem, nie może uciec od tropienia swego rodzaju linii demarkacyjnych albo inaczej mówiąc napięć wypełniających naszą rzeczywistość. Dwoistość natury człowieka, rozpiętego pomiędzy cielesnością a duchowością jest tu podkreślona szczególnie. Ciemność w człowieku, symbolizowana przez las z wiersza „Życzenia”, przeciwstawiana jest pragnieniu jasności/pewności. Da się jednak pogodzić te sprzeczności, zdaje się przekonywać poeta. Nieodzownym narzędziem jest język, mowa, służąca dialogowi i zrozumieniu. „Życie jest ze słyszenia” – czytamy w utworze „Ze słyszenia”. W tym sformułowaniu znowu pojawia się dwuznaczność, bo „ze słyszenia” oznaczać może pobieżność, naskórkowość, ale zarazem – może określać uwagę, nasłuchiwanie. Ma Sochoń dar tworzenia aforyzmów, w których zręcznie przemyca myśl filozoficzną ubraną często w formę paradoksu, zaskakującej przerzutni. Przykład? „Bóg,//którego nie ma/najmocniej, najtrudniej”.

Jest jednak wątek tej twórczości, w którym na pierwszy plan wysuwa się czysta liryka. To najbardziej osobiste wiersze księdza, poświęcone jego dzieciństwu, młodości i najbliższym. (…) W poezji Jana Sochonia wyróżniłbym dwa główne wyznaczniki, dwa filary, na których się ona opiera. Pierwszy to rozum („oko”), drugi to wiara („serce”). Nie można czytać autora „Człowieka i twórczości” pominąwszy jeden z tych elementów. Rozum to zmysłowość i cielesność, to filozoficzny maszt i żagiel, wiara natomiast jest wiatrem, który ten żagiel wypełnia i całość pobudza do ruchu – ruchu „ku”. W najbardziej podstawowej relacji człowieka z człowiekiem ciało odgrywa rolę pierwszoplanową, to poprzez ciało komunikujemy się ze światem zewnętrznym. Poeta nie ucieknie od cielesności, chcąc być uczciwym wobec samego siebie. Poeta chrześcijański, w szczególności zaś poeta katolicki, jakim jest Sochoń, wie wszak, że ciało to jednocześnie balast i sidła. (…)

Jarosław Jakubowski